Gedichten vredeswake

Hoort het zo te zijn?

Hoort het leven zo te zijn?
Zonder het gevoel dat je leeft?
Hoort de wereld zo te zijn?
Je laten denken dat er niemand om je geeft

Zonder een gevoel van liefde
Hoort het dan zo te zijn?
Geboren om te overleven
Het enige wat je kent is pijn

Hoort het leven dan zo te zijn?
De een heeft meer dan anderen
Vertrouwen en eerlijkheid sterven uit
Moeten we dit niet snel doen veranderen?

Hoort de wereld zo te zijn?
Vecht om land en laat levens koud
Bestaat er dan geen mensenliefde meer?
Of iemand met een hart van Goud?

Horen mensen zo te zijn?
Kil, koudbloedig met een dodelijke blik
Uit zijn op het slechtste
En ons doden geeft ze een kick

Hoort de wereld zo te zijn?
Al het goede en liefdevolle vervaagd
En ik vraag me toch zo vaak af.....
Is VREDE echt zoveel gevraagd????

Vrede?

Heel eenzaam en verlaten
Zittend op een overgebleven steen
Starend voor zich uit
Want nu is ze voor altijd alleen

Vragende ogen, met een trieste blik
Tranen rollend over haar wang
Al de mannen in het groen
Heel de omgeving maakt haar bang

Papa, mama, broer en zus
Waar is iedereen gebleven?
Zitten jullie soms verstopt onder het puin?
Moet ik hier in mijn eentje leven?

Waarom is de grond zo rood?
En waar zijn de huizen die er oren te staan?
Waarom zit ik hier zo verlaten?
Hoe komt het dat het zo is gegaan?

Bang en onzeker
Haar leven en hart leeg geroofd
Geen reden om nog te blijven leven
Met zoveel vragen in haar hoofd

Een kind doelloos en verlaten
Leeft nu in haar eentje voort
Gevoelig, beschadigd en verwaarloosd
En heeft nog nooit van Vrede gehoord

Nog steeds zittend op de steen
Denkend hoe ze nu verder moet gaan
Zoveel onbeantwoorde vragen in haar hoofd
Starend naar de plek waar ooit haar huis heeft gestaan.

Zuster Amal Kharkhach
 

Het Lot van de Palestijnen

Ik heb me vaak afgevraagd
of het overal ter wereld
eraan toegaat zoals hier bij ons.
Regent het bij iedereen elke avond
vuur en stenen?
Zijn de huizen overal met de grond
gelijkgemaakt?
Zijn de kinderen altijd heel gelukkig
pas na hun dood?
Is het misschien daarom
dat niemand ons te hulp schiet?

Alya
 

De Vredestaal

Kinderen die er zijn geboren
Een leven lijden als in een hindernis
Ze leren te overleven
En weten niet wat Vrede is
Ze leven in oorlog
In woede angst en haat
Zonder enigszins te weten
Wat er komen gaat
Stenen gooien en streven naar Vrijheid
Naar een grond, een vrij land
Gaan en staan waar je wilt
Maar ze hebben het niet in de hand
Dag in dag uit sterven er onschuldige kinderen
Dit is toch niet normaal?
Kinderen die van niets wisten
En nog nooit hadden gehoord van een Vredestaal
In het hoofd geschoten of in het hart
Niemand kon ze te hulp schieten in nood
Ze liepen er onschuldig en onwetend
En kregen een onverwachtse dood
Mensen doet het jullie dan niets?
Kinderen en volwassenen leven in pijn
Ze weten niet hoe Vrede voelt
Terwijl wij hier alles hebben en gelukkig zijn
Hier leren we dat het leven gelukkig kan
En zij leren hoe kogels klinken
Wij lijden een normaal leven
Terwijl zij steeds dieper in de pijn verzinken
Dit kan niet langer zo doorgaan
Denk eens na, heel bewust
Gunnen we ze dan na bijna 55 jaar
Nog steeds geen rust?
Geen normaal leven op aarde
Een hart vol angst en pijn
Een pijnlijke dood
Zonder te weten hoe Vrede kan zijn
Al die kinderen lief en onschuldig
Het enige wat ze kunnen doen is smeken
Zullen we met z`n allen helden zijn?
En die mensen de Vredestaal leren spreken?
Een taal van ons allemaal
Ook voor hun daar
Een taal, Vrede op de wereld
En die spreken we met elkaar.

Amal Kharkhach